Dit is mij overkomen:


Dit is mij overkomen



Op vrijdag 18/08/1972, rond 15h30, reed ik met mijn bromfiets (50cc) om boodschappen. Op 1 kilometer, van mijn ouderlijke woning, is een kruispunt. Toen ik het bereikt had, kwam er uit tegengestelde richting een vrachtwagen die stond te wachten om mij door te laten en had zijn knipperlicht aan om links af te slaan. Op hetzelfde moment kwam een wagen van de R.T.T. (nu Belgacom) van links.
Omdat er een verkeersbord stond dat aangaf dat de vrachtwagen en ik voorrang hadden, moest de wagen van Belgacom gestopt hebben.
Mijns inziens heeft de bestuurder van de Belgacomwagen gedacht dat de vrachtwagen op hem stond te wachten. Hij zag me niet komen en in volle vaart heeft hij mij geramd. Ik belandde op de motorkap en met mijn rechterarm heb ik, onbewust, de voorruit ingedeukt. Daardoor kon de bestuurder niks meer zien en verloor hij de controle over het stuur. Een eindje verder heeft hij een boom geramd, door de shock ben ik eraf gevlogen en met gespreide armen en benen in een sloot beland. De bestuurder heeft zich om mij niet bekommerd, hij nam meteen de nodige maatregelen om in orde te zijn met zijn verzekering.

De vrachtwagen-chauffeur heeft me uit de sloot getrokken en mond-op-mond beademhaling toegepast. De ziekenwagen en de politie werden verwittigd, die snel ter plaatse waren. Het ziekenwagenpersoneel heeft me op de draagberrie gelegd en me dan naar het dichtstbijzijnd hospitaal gevoerd.
Dit verhaal heb ik vernomen van de vrachtwagen-chauffeur.

Na 3 dagen, in dat hospitaal, werd mijn toestand slechter en werd ik overgebracht bij een neurochirurg. Vanaf het eerste moment was ik buiten bewustzijn. Gedurende 6 weken bleef ik in een diepe coma. Daarna 2 weken met onbeweeglijke ogen en zonder spraak, tot een priester, een bekende in onze familie, me kwam bezoeken.
Hij zag dat ik honger en dorst had, doch hij gaf me niks. Wel toonde hij me een fles water en vroeg wat dat was. Heel traag antwoordde ik "DORST", daarna toonde hij me een sinaasappel en opnieuw vroeg hij wat het was. Zo traag als de eerste maal antwoordde ik "HONGER". Zo leerde ik voor de tweede maal praten in mijn leven. De eerste nacht dat ik opnieuw kon praten heb ik een hele nacht "boterham" geroepen, zo'n honger had ik.
Door te lang in het water te liggen hebben de hersenen een tijdje zonder zuurstof gezeten, en dan ontstaat er hersenscchade aan het deel van de hersenen dat instaat voor de motoriek (de bewegingen).
De laatste dagen in het hospitaal vroeg ik gedurig of ik naar huis mocht omdat ik dacht dat dit een droom was.

Ik in subcoma, klik hier
Enkele foto's uit mijn jeugd.
Een foto van voor mijn ongeval als lid van het trommelkorps
Ik 18 maanden na mijn ongeluk
Alhoewel ik gehandicapt ben, probeer ik de mensen duidelijk te maken dat men nog iets kan bereiken ondanks lichamelijke beperkingen. Dit doe ik door te fietsen.



Daarna kon ik niet meer reizen omdat mijn armen te veel pijn deden.
Op 12 mei 1998 werd ik nogmaals aangereden. Links een gebroken schouder (spina scapulae),daardoor kan ik helemaal niet meer fietsen omdat er rechts een peesschedeontsteking of (tendo-vaginitis).is gekomen door mijn rechterarm te vaak te gebruiken

Hoe fiets je veilig

Home
Op 17-09-'14 werden mijn ooglenzen geÔmplanteerd.De operatie

Mail to
hdconinc@evonet.be